در مهندسي مواد، اين اصطلاح معمولاً به موادي گفته مي‌شود که يک فاز زمينه (ماتريکس) و يک تقويت کننده (پرکننده) تشکيل شده باشند

استقبال و استعمال بیش از حد این محصول در نما نشان دهنده کیفیت مناسب و عدم وجود هرگونه محدودیت در طراحی و اجرای این مصالح است، چراکه بشر به وسعت کاربرد این ترکیبات پی برده و لزوم استفاده از آنها را درک نموده است
ورق های کامپوزیت متشکل از دو لایه آلومینیوم به ضخامت 5/0 میلیمتر و یک هسته از جنس پلاستیک یا یک ماده معدنی پرکننده به ضخامت 3 میلیمتر که در بین این دو لایه قرار می گیرد، می باشد. در مهندسي مواد، اين اصطلاح معمولاً به موادي گفته مي‌شود که يک فاز زمينه (ماتريکس) و يک تقويت کننده (پرکننده) تشکيل شده باشند. فاز تقويت كننده كه درون ماتريس پخش شده است و فاز ماتريس كه فاز ديگر را در بر مي‌گيرد و يك پليمر گرماسخت يا گرمانرم مي‌باشد كه گاهي قبل از سخت شدن آنرا رزين مي‌نامند.
بنا بر تعريف انجمن متالورژي امريکا به ترکيب ماکروسکوپي دو يا چند ماده مجزا که سطح مشترک مشخصي بين آنها وجود داشته باشد، کامپوزيت گفته مي‌شود.
این ورق ها از سال 1969 در آلمان ابداع گردید و استقبال و استعمال بیش از حد این محصول در نما نشان دهنده کیفیت مناسب و عدم وجود هرگونه محدودیت در طراحی و اجرای این مصالح است، چراکه بشر به وسعت کاربرد این ترکیبات پی برده و لزوم استفاده از آنها را درک نموده است. آشناترین مثال برای کامپوزیت، دیوار کاه گلی است. در گذشته بشر کاه و گل را با هم ترکیب کرد و ماده ای ساخت که از لحاظ خواص فیزیکی با هر دو آنها متفاوت بود. این ترکیب، ترکیبی است فیزیکی و این مواد با هم آلیاژ نشده اند، بلکه در کنار هم قرار گرفته اند. بشر اولیه به این ماده دسترسی پیدا کرد؛ چیزی که امروز آن را به نام کامپوزیت یا مواد مهندسی شده می شناسیم و در واقع ترکیبی است از مواد مختلف در سه زیر شاخه پایه پلیمر،‌ پایه سرامیک و پایه فلزی.
در پایه پلیمر به جای گل از رزین استفاده می شود که پلاستیک است. پلاستیک زنگ نمی زند، سبک است، به راحتی شکل می گیرد،‌ ریخته گری می شود، می توان آن را ذوب کرد و قابل بازیافت می باشد. ولی یکی از معایب آن عدم استحکام آن است. بنابراین برای استحکام بخشیدن به آن ترکیب دیگری مورد نیاز است. به جای کاه از نوعی الیاف مثل الیاف شیشه استفاده می شود. البته کلمه فایبرگلاس که به کامپوزیت اطلاق می شود، ‌اصطلاحی غلط است. زیرا الیاف شیشه تنها یکی از الیافی است که در این ترکیب مورد استفاده قرار می گیرد. الیاف کربن، کولار و پلی پروپیلن نیز در این صنعت کاربرد دارند. در نهایت تمام این الیاف با یک رزین ترکیب می شوند.
براي پوشش نماي بيروني و يا دکوراسيون داخلي ساختمان ها به صورت ديواره، پارتيشن و سقف کاذب کاربرد فراواني دارد. اين ورق ها متشکل از دو لايه ورق آلومينيومي در پوسته هاي بيروني و يک لايه از مواد پلي اتيلن و يا مواد نسوز کاني در وسط مي باشد. ورق هاي کامپوزيت با توجه به ضخامت، نوع آلياژ آلومينيومي لايه ها، نوع رنگ به کار رفته در پوسته بيروني و نوع مواد به کار رفته در لايه مياني تنوع وسيعي را به ورق هاي مذکور مي دهد که هر کدام از انواع آن کيفيت و کاربرد معيني را دارا مي باشد. از اين رو جابه جايي کاربرد آن ها زيان هاي فاحشي را بوجود مي آورد.
به عنوان مثال در صنايع هوافضا، کاربردهاي زير آبي، حمل و نقل و امثال آنها، امکان استفاده از يک نوع ماده که همه خواص مورد نظر را فراهم نمايد، وجود ندارد. به عنوان مثال در صنايع هوافضا به موادي نياز است که ضمن داشتن استحکام بالا، سبک باشند، مقاومت سايشي و UV خوبي داشته باشند و .... از آنجا که نمي توان ماده‌اي يافت که همه خواص مورد نظر را دارا باشد، بايد به دنبال چاره‌اي ديگر بود. کليد اين مشکل، استفاده از کامپوزيت هاست که خواص آنها در مجموع از هرکدام از اجزاء بهتر است. ضمن آنکه اجزاي مختلف، کارايي يکديگر را بهبود مي‌بخشند.
کامپوزیت های پلیمری:
در کامپوزيت هاي پليمري حداقل دو جزء مشاهده مي‌شود. خواص کامپوزيتها به عوامل مختلفي از قبيل نوع مواد تشکيل دهنده و ترکيب درصد آنها، شکل و آرايش تقويت کننده و اتصال دو جزء به يکديگر بستگي دارد. از نظر فني، کامپوزيتهاي ليفي، مهمترين نوع کامپوزيتها مي باشند که خود به دو دستة الياف کوتاه و بلند تقسيم مي‌شوند. الياف مي‌بايست استحکام کششي بسيار بالايي داشته و خواص ليف آن (در قطر کم) از خواص توده ماده بالاتر باشد. در واقع قسمت اعظم نيرو توسط الياف تحمل مي‌شود و ماتريس پليمري در واقع ضمن حفاظت الياف از صدمات فيزيکي و شيميايي، کار انتقال نيرو به الياف را انجام مي‌دهد. ضمناَ ماتريس الياف را به مانند يک چسب کنار هم نگه مي‌دارد و البته گسترش ترک را محدود مي‌کند. مدول ماتريس پليمري بايد از الياف پايين تر باشد و اتصال قوي بين الياف و ماتريس بوجود بياورد. خواص کامپوزيت بستگي زيادي به خواص الياف و پليمر و نيز جهت و طول الياف و کيفيت اتصال رزين و الياف دارد. اگر الياف از يک حدي که طول بحراني ناميده مي‌شود کوتاه تر باشند، نمي‌توانند حداکثر نقش تقويت کنندگي خود را ايفا نمايند. اليافي که در صنعت کامپوزيت استفاده مي‌شوند به دو دسته تقسيم مي‌شوند:
الف) الياف مصنوعي
ب) الياف طبيعي
کارايي کامپوزيت هاي پليمري مهندسي توسط خواص اجزاء آنها تعيين ميشود. اغلب آنها داراي الياف با مدول بالا هستند که در ماتريس هاي پليمري قرار داده شده اند و فصل مشترک خوبي نيز بين اين دو جزء وجود دارد. ماتريس پليمري دومين جزء عمده کامپوزيت هاي پليمري است. اين بخش عملکردهاي بسيار مهمي در کامپوزيت دارد. اول اينکه به عنوان يک بايندر يا چسب الياف تقويت کننده را نگه ميدارد. دوم، ماتريس تحت بار اعمالي تغيير شکل مي دهد و تنش را به الياف محکم و سفت منتقل ميکند. سوم، رفتار پلاستيک ماتريس پليمري، انرژي را جذب کرده و موجب کاهش تمرکز تنش ميشود که در نتيجه رفتار چقرمگي در شکست را بهبود مي بخشد. تقويت کننده ها معمولا شکننده هستند و رفتار پلاستيک ماتريس مي تواند موجب تغيير مسير ترک هاي موازي با الياف شود و موجب جلوگيري از شکست الياف واقع در يک صفحه شود. بحث در مورد مصاديق ماتريس هاي پليمري مورد استفاده درکامپوزيت ها به معناي بحث در مورد تمام پلاستيک هاي تجاري موجود مي باشد. در تئوري تمام گرماسخت ها و گرمانرم ها مي توانند به عنوان ماتريس پليمري استفاده شوند. در عمل، گروههاي مشخصي از پليمرها به لحاظ فني و اقتصادي داراي اهميت هستند. در ميان پليمرهاي گرماسخت پلي استر غير اشباع، وينيل استر، فنل فرم آلدهيد(فنوليک) اپوکسي و رزين هاي پلي ايميد بيشترين کاربرد را دارند. در مورد گرمانرم ها، اگرچه گرمانرم هاي متعددي استفاده ميشوند، PEEK ، پلي پروپيلن و نايلون بيشترين زمينه و اهميت را دارا هستند. همچنين به دليل اهميت زيست محيطي، دراين بخش به رزين هاي داراي منشا طبيعي و تجديدپذير نيز پرداخته شده است. از الياف مورد استفاده  در کامپوزيت ها مي‌توان به شيشه، کربن، کولار، طبیعی و سایر الیاف اشاره نمود که در  شماره بعدی نشریه به انواع مختلف این الیاف می پردازیم.